Dostępność przystanków autobusowych

Przystanki autobusowe powinny być w pełni dostępne.

Wyjaśnienie:

Efektywność i dostępność przystanków autobusowych zależy nie tylko od ich lokalizacji czy wyposażenia i formy, ale również od łatwości dostania się do nich. Przystanki autobusowe powinny być łatwo dostępne dla osób starszych, wózków dla dzieci oraz osób niepełnosprawnych. Powinny być również łatwo dostępne dla pieszych, a tam, gdzie to wskazane, również dla rowerzystów i pasażerów przyjeżdżających samochodem. Dostępność do przestanku może być zdefiniowana poprzez liczbę osób, które mogą dostać się do niego w odniesieniu do obszaru, jaki obsługuje, oraz poprzez określenie jak łatwy jest dostęp do przystanku przy pomocy różnych środków transportu.

Bliskość przystanku wpływa na przeciętny dystans do pokonania dla pieszych, natomiast oświetlenie drogi, odpowiednia szerokość chodników, jakość ich powierzchni czy elementy ochrona przed czynnikami pogodowymi w najbliższej okolicy przystanku wpływają na jakość dostępu do niego (HITRANS 2005c). Odległość do pokonania pieszo do przystanku na obszarach miejskich nie powinna przekraczać 400 m (w linii prostej), co w konsekwencji daje przeciętną odległość między przystankami rzędu 400 m, która jednak może się wahać od 100 do 1000 m w zależności od lokalnych uwarunkować (np. pagórkowaty teren, peryferyjne osiedla). Optymalna odległość między przystankami jest kompromisem miedzy dwoma aspektami:

• Szybkością komunikacji: Popyt w kluczowych lokalizacjach a spowolnienie spowodowane każdym dodanym przystankiem,
• Stopniem dotarcia do mieszkańców: Czas marszu między punktem wyjścia i przystankiem a dalszy czas spędzony w podróży.

Dostęp do przystanków autobusowych może być całkowicie skoncentrowany na dostępie pieszym z okolicznych terenów, może również uwzględniać dostęp „regionalny” dzięki zapewnieniu otwartych bądź krytych parkingów samochodowych i / lub rowerowych. Rodzaj parkingu i liczba dostępnych miejsc powinna być związana z naturą rynku, który przystanek obsługuje oraz uwzględniać czas związany z dojazdem klientów spoza okolicy przystanku samochodem lub rowerem. Dobrze zaprojektowane i ulokowane parkingi mogą powiększyć zasięg oddziaływania transportu publicznego. Planując przystanek autobusowy, należy pamiętać, aby parking rowerowy (jeśli istnieje potrzeba integracji rowerów i transportu publicznego) znajdował się bardzo blisko samego przystanku: ważne jest aby rowerzyści nie musieli wybierać okrężnej drogi żeby zaparkować rower.

Wysokość platform wpływa na możliwość wejścia do autobusu osób niepełnosprawnych i upośledzonych ruchowo. Zwykle aby wejść do autobusu należy zrobić krok z nisko położonego poziomu krawężnika na pierwszy schodek autobusu, a następnie pokonać kolejne schodki. Platformy położone na tym samym poziomie co podłoga pojazdu mogą ułatwić wsiadanie i ograniczyć czas postoju na przystanku dzięki możliwości wejścia do pojazdu bez konieczności pokonywania schodków lub przerwy między platformą a podłogą przy zastosowaniu ramp lub precyzyjnego parkowania pojazdu na przystanku. Oczywiście istnieje wiele więcej kryteriów, które przystanek autobusowy musi spełnić, aby być w pełni dostępnym. W niektórych krajach (np. Szwecja, Holandia) krawężnik musi mieć określoną przez normę krajową wysokość (np. Szwecja > 17 cm, Holandia = 18 cm).

Poza wysokością platformy również jej powierzchnia ma duże znaczenie dla osób niepełnosprawnych wzrokowo. Wyczuwalna powierzchnia o wysokim kontraście wizualnym może poprawić dostępność dla tej grupy użytkowników i przyczynić się do lepszego postrzegania przystanków przez wszystkich pasażerów.

Odległość między platformą a podłogą autobusu powinna być możliwie najmniejsza (np. tak, aby wózki inwalidzkie mogły ją płynnie pokonać). Rozwiązania takie jak krawężnik „Kassel” (specjalny rodzaj krawężnika naprowadzający autobus na przystanek bez uszkadzania ściany opony) pomagają kierowcom ograniczyć przerwę tak, aby optymalnie wykorzystać istniejącą infrastrukturę.

Aby umożliwić każdemu podróż autobusem, wejście i wyjście z niego musi być dostępne dla wszystkich. Lokalizacja przystanków jest ważna, gdyż muszą znajdować się jak najbliżej miejsc, które mają obsługiwać. Dla osiągnięcia łatwo dostępnych przystanków autobusowych ważne są następujące aspekty:

• Unikaj różnicowania poziomów, stanowi to problem dla wielu użytkowników, w tym tych, którzy przewożą cokolwiek ciężkiego oraz opiekujących się dziećmi i osobami starszymi.
• Schody i rampy ograniczają możliwości obsłużenia dużych grup pasażerów przez przystanek.
• Rozmieszczaj przystanki tak, aby pasażerowie chcący dostać się do punktów generujących ruch nie musieli przechodzić przez drogę używaną przez autobus.
• Kieruj pasażerów w stronę wyraźnie oznaczonych, bezpiecznych przejść dla pieszych aby uporządkować chaotyczny ruch.
• Zlokalizuj takie przejścia w odpowiednich i bezpiecznych miejscach.
• Kierowca autobusu musi mieć odpowiednią widoczność, aby dostrzec ludzi zbliżających się do przystanku z każdej strony.
• Weź pod uwagę odpowiednie oznakowanie lub wyczuwalne podłoże dla osób niepełnosprawnych wzrokowo.
• Rozmieść przejścia dla pieszych w linii przy pomocy ułożonych naprzemiennie platform, tak aby pasażerowie skłaniali się raczej ku przekraczaniu ulicy za odjeżdżającym pojazdem.
• Zapewnij środki bezpieczeństwa na przejściach dla pieszych.
• Skoordynuj sygnalizację na przejściach dla pieszych z odjazdami autobusów jako część systemu uprzywilejowania.
• Zapewnij ławki dla osób starszych i niepełnosprawnych.

W osiągnięciu wysokich standardów dostępności może pomóc opracowanie planu inwestycyjnego na przyszłość, pomagającego w poprawić bieżącą sytuację w systematyczny sposób.

Istotne kwestie:

Sprawdzone wzorce:

Odniesienia i lektura dodatkowa:

Powiązane wskazówki: